Een oerwoud van elastieken
18.02.2012
Zo de eerste week in de trailer zit er bijna op. We zitten nu op zo’n 14 dagen voor de première en bij sommige, onder andere mezelf, begint de tijdsdruk stilletjes aan te dagen.
Maar wat een te gekke plek die trailer en wat een vet decor. Een oerwoud van elastieken en een oude, houten vloer. Het ziet er zo goed uit, je kan overal tussendoor kronkelen en op elk punt in en uit de wand stappen. Statisch als de pest, dat is het wel. Op een geweldig kapsel zonder gel geen kans en bij elke aanraking een ferme schok!
Sinds 2 weken zijn we ook in de weer met kostuums en dat is een hele karwei! Vooral de jongens verkleden zich suf! Maar de kledingstukken zijn ook weer zo cool. Geen stoffig sprookje maar een hip, hallucinerend verhaal over die langneus wordt het! Tadaaaaaa, halverwege de dag komt een van de laatste kostuums binnen! Nijntje, naaaah jaaaa wel een beetje een chinese Nijn. Laten we het een kruising van sneeuwwitje en een konijn noemen. Kostelijk die Nijn en Donnie samen op het toneel!
De voorbije dagen hebben we het eerste deel van het stuk gezet op de vloer. Voor mij als zangeres is het echt spannend om daar in zo’n kleine ruimte te transformeren in de fee! Geen zangeressenhandjes, geen trucjes, maar tekst en spel. Leuk en spannend is het wel. De jongens hadden de voorbije dagen elk hun eigen zoektocht naar de balans tussen vorm en echtheid in hun personages. Dingen kleiner maken, minder loopjes, straight to the point spelen en weer door. Wat zijn ze goed, fijn om met dit gezelschap te werken.
DAG 1 Noem hem Pinocchio
04.01.2012
De dansdoop. Vandaag zijn de repetities gestart voor de jongerenvoorstelling Noem hem Pinocchio bij Toneelgroep Oostpool. Geschreven door Jibbe Willems, geregisseerd door Timothy de Gilde, met muziek van Bart Rijnink. Gespeeld door Steyn de Leeuwe, Reinier Demeijer, Yaso Romero Fernandes en mijzelf Tobias Nierop. De titel verklapt het al; gebaseerd op Le avventure di Pinocchio van Carlo Collodi.
En wat voor start! We begonnen het nieuwe jaar gisteren (03.01.2012) met een gezamelijke lezing van 2 stukken, Boiling Frog (geregisseerd door Erik Whien, geschreven door Peter De Graef) en bovengenoemde Noem hem Pinocchio.
Alle acteurs, technicus, productie, regie, leiding, etc. bij elkaar om de stukken te horen die het gezelschap de komende maanden repeteerd. Het was al een voorstelling an sich!
Ik was erg benieuwd naar het stuk en wat het voor mij in petto had (ik had het nog nooit gelezen). Wonderbaarlijk hoe Jibbe alle verschillende bestaande interpretaties, het orgineel en de interpretatie van Timothy en hemzelf heeft weten te kleien tot een nieuw, spannend en actueel stuk. En ik werd niet teleurgesteld; maar liefst 7 personages kreeg ik voor mijn rekening. Van agent tot konijn. Ik heb er erg veel zin in!
Dat was gisteren. Vandaag stond ik alweer met het zweet in mijn handen. We hadden na de lezing de opdracht gekregen om een dans nummer uit onze jeugd mee te nemen, waarop je vroeger echt uit je dak kon. En het liefst met bijpassende danspassen uit de betreffende tijd. Maar dat wist ik gisteravond nog niet, dat van die danspassen, toen ik mijn zelf bij elkaar geknipte cassettebandje uit groep 8 opgroef tussen de vergeten prullaria. Met daarop.....hou u vast........tussen Lou Bega's Mambo No. 5 en I'm Blue van Eiffel 65. De Backstreet Boys! Met Larger than life!
Ik ging snel achterin de rij staan en wachtte dus met zweterige palmen mijn jeugdige confessie af. En dat allemaal op dag 1! Gelukkig waren de openbaringen van mijn mede collega's allemaal vier keer zo erg. Dus het viel mee. De rest van de dag hebben we veilig achter de tafel gezeten hangend boven de tekst. Zelf vind ik dit stadion altijd het lastigs. Het doorgronden van tekst, wat is er mogelijk, hoe dit, hoe dat. Het hoort erbij. Maar mijn voeten wiebelen onder de tafel. Dus de dansdoop was zo gek nog niet.
repetitiefoto's >
meer over de voorstelling >